Gelincikler Şiiri - Bekir Erçalışkan

Yaşlandı yüreğim...
Kırkımı çoktan aştım.
Yıllar sonra yolda rastladım;
Hatıralarımdan izlerini silemediğim,
Kanayan bir yara yüreğimde...
Gençlik aşkım!

Yıllar çok derin izler bırakmış yüzünde;
Belli ki hayat onu da acılarla yoğurmuş.
Bir gelincik hüznü, toprak gözlerinde...

Yıllar ne çabuk geçmiş?
Farkında olmadan biz,
Zamanı ne çabuk eskitmişiz!
Daha dün el ele dolaşırken,
Al renkli gelinciklerle bezenmiş kırlarda;
Tek bir vücuttuk ikimiz.

Gelincikler açardı yüzünde al al,
Utanarak “seni seviyorum” derken...
Sana özenerek yaratmıştı sanki;
Senin zarafetinden esinlenmişti Yaradan,
Gelincikleri yaratırken.

İnce ve hüzünlü bir sesi vardır;
Baştan çıkartan bir kokusu, misküamber...
Sevdiğinden gayrısına namahrem,
Kelebeklerden daha zarif bir ten;
Daha güzel, en nadide ipekten.
Ne mimoza kadar heybetli,
Ne gül gibi dikenli...
Okşarken bile kırılacak bir beden;
Kalbimin gelincik çiçeği!

Yıllar bile silemedi izlerini...
Koşmak, sarılmak istedim bir an;
Yine sımsıkı tutmak ellerini.
Bir anda felç gibi indi omuzlarıma;
Tüm hatıralar... Tutuldum kaldım o an.

O yine uzaklaşırken benden,
Bir daha ayrı kalamazdım bir başıma!
Seslendim ardından avaz avaz;
Düğümlendi kelimeler boğazıma.

Bir anda kesildi tüm ışıklar...
Her nefes, kalbime saplanan bir hançer!
Alnımda boncuk boncuk, buz gibi terler...
Buz kesilirken yerde bedenim;
Avuçlarımda sımsıkı, sıcak bir el,
Burnumda onun misküamber kokusu,
Ellerimde gelincikler.

20.02.2012
(12:00)