Gelecek elbet Şiiri - Dağlar Özügüç

Yolların son bulduğu yerde adını fısıldadım
Rüzgâr sesimi duydu da sana getirmedi
Bekleyişime geceyi kandil yaptım
Sabah oldu, ışık bile seni bana göstermedi
Takvim yaprakları avuçlarımda soldu
Her gün biraz daha sensizliğe uyandım
Ama kalbim kararlı bir balık gibi
Enginliğin cazibesine dalıp gitti
Ben vazgeçmedim gittim sevdanın izinden
Her mevsim kapını çalan o sabrı kim sanırsın?
Bir gün dönüşün baharı müjdelerse eğer
Pencerende İlk açacak çiçeği ne sanırsın?
Gelmesen de sözüm rüzgâra emanet
Gelirsen yüreğimde derin bir hürmet
Bekleyene bazen zaman yenilir
Ben bekledim…
Belki de bu yüzden çok sevilmedim
Benimde sevileceğim gün gelecek elbet.