"Odamın nemli duvarlarında yankılanan şarkılar,
beni tarifsiz duygulara doğru götürürken,
zamandan ve gerçeklerden kaçamayışım,
bir girdaba sokuyor benliğimi.
Durup herşeyi ve herkesi düşünmek isterdim
lakin; işe zor olanından, kendimden başladım.
Hüzünler, kaçışlar ve yolda kalmışlıklar varken geride
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta