Hani soğuk yağmurun damlaları üşütmezdi ya bizi,
Islak tenimiz avuçlarımızda ısınırdık,
Dört duvarı andıran gizli yuvamız gibi gelirdi bize
Şemsiyemiz, altına sığınırcasına bahane ederdik sarılmayı,
Sarıldıkça Isınmayı,
Oysa yağmur üşütmüyordu bizi sevgilim,
Biz üşüyen yağmuru Isıtıyorduk,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta