Biz sevgiyi yalnızlıktan öğrendik
Masumiyeti çocuklardan
Hep bir gibiydik tek başına ve başı öne eğik
Bilmezdik toplamayı çarpmayı hele hele çıkarı
Hesaplanmamız kolaydı kendimiz kadar artar veya eksilirdik
Bize çarpanlar ayna karşısında bulurdu kendilerini
Yüzleri çarpardı kendi gerçekliklerine
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




kendimiz kadar artıp eksiliyoruz çölleşen yüreğimizde...yaşamdan yana haklı ve çok güzel..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta