Gel gör beni aşk neyledi; bir katre iken ummanlara saldı da enginliğin sırlarına aşina eyledi beni.
Bir hiçlik gölgesiydim kendi nefsimin duvarında; bir “Lâ” nefesi esti de yıkıp geçti o karanlık haneyi.
Ben sandığım suret eridi zamanın ateşinde; adım, ünüm, varlığım bir serap gibi dağıldı da geriye yalnız Sen’in nişanın kaldı.
Kalbimin paslı aynasına bir tecellî şimşeği çaktı; her kıvılcımında başka bir âlem doğdu da gözlerim hayrete secdeye vardı.
Seyr ü sülûk yollarında nice menziller tükettim; her menzilde bir ben eksildi, her eksilişte hakikate bir adım daha yaklaştı ruhum.
Fenâ bağında solan benliğim bekâ bahçesinde dirildi; ölmeden evvel ölmenin sırrı bir kevser gibi aktı içime.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta