Gel Gönüle Şah’ım Şiiri - Sadık Kocabaş

GEL GÖNÜLE ŞAH’IM
Bizimki gönül değil gönülden öte,
Çektiğim dert değil dertten de öte.
Ellerim açmışım semadan öte,
Gel gönüle şahım Şah-ı Merdan’ım.

Deryalar içinde bir damla mıyım?
Gerçek içinde yoksa rüya mıyım?
Terk eyledim artık yalan dünyayı,
Gel gönüle şahım Şah-ı Merdan’ım.

Muhabbet şerbeti içtik elinden,
Bülbül ayrı düşmez gonca gülünden.
Anlayan bellidir gönül dilinden,
Gel gönüle şahım Şah-ı Merdan’ım.

Zahirde aramam batında varsın,
Şu garip gönlüme sanki bir yarsın.
İster yak kül et ister kurtarırsın,
Gel gönüle şahım Şah-ı Merdan’ım.

Yedi iklim dört köşeyi gezerim,
Gönül mürekkebi ile yazarım.
Kendi nefsimledir benim pazarım,
Gel gönüle şahım Şah-ı Merdan’ım.

Erenler ceminde yanar bu çıra,
Vuslatın ateşi düşer bu cana,
Götür de bırakma beni bu darda,
Gel gönüle şahım Şah-ı Merdan’ım.

Kapına gelmişim boş çevirme beni,
Gönül badesinden mahrum etme beni,
Beni benden alıp bende koma beni,
Gel gönüle şahım Şah-ı Merdan’ım.

Kalemsiz Şair’im özüm de sensin,
Gözümde ferim de sözüm de sensin.
Gecemde gündüzüm, yazım da sensin,
Gel gönüle şahım Şah-ı Merdan’ım.