Gel Gel
Işıltı vermez hicranın gözlerimin nuru sen gel,
Hüzün evinde mahkûmum mah-ı Kenân’ım sen gel.
Karanlık bir dünyada gamda kalmışım etrafımda yok bir yol,
Son nefesimi vermeden ömrümde şems-i tabanım sen gel.
*
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta