Gel Desen Şiiri - Muharrem Soyek

Yalana dolandı sözlerim
Bakışından utandı gözlerim
Suçüstü yaptım kendime
İhanetin eşiğinden döndüm

Küçüldüm affına sığındım
Kalbimi pişmanlığa sardım
Sen ‘gel’ demeden
Ben gelmiştim bile
Sense suskun kaldın
Sözü namluya sürmedin
Bir bakış kurşun atıp gittin.

Sevdiğin mevsimden sinmiş
Eylül gülleri döküyor hüzün
Özlem eziği gönül sefilden
Her yanım pişman perişan…

Taze bağışlar iğneledim günahlarıma
Ama sensiz çıkamadım vicdan katına
Ah bir el vereydin yıkkın umutlara
Yeni doğmuş masum varacaktım yanına.

Gözüme değdiğinde elvedan mektup
Kara saplı hançer geçti böğrümden,
Yaralı kalbimi dağlayan son bir umuttan
Bir öykü geçtim senlik yangını özlemden.

İntihar acemisi şair
Sırrını üfledi ruhuma,
Seni özlemiş İstanbul
Sensizlikten ölmüş Haliç!
Oysa bir ‘Gel!’ desen
Gözleri kapalı koşacakmış koca İstanbul…

Seni dinliyorum Haliç’in dibinde
Ayrılık acısı büzerken kalbimi
Gel demezsen bu şiirin bitiminde
Öldürmeli kanımdaki şairi.

Parlatırken intikamını
Öldürmeyesin pişmanlığı
Saldırsan da en kindar vuruşunla
Umutsuz bir kalp bırakma ardında.

Şiir de bitti ya işte!
Ne gel dedin ne gelme…

Koruyun beni sevda melekleri
Hançerini çekende canan kalbi
Gülleri kuşanıp candan geçmeli
Gözlerden içeri yârin gönlüne girmeli…