yeraltından çıkmış konuşmaların ahizelerini tanımıyorum,
öyle ki kablolarını toprağa gömecek kadar deliyim,
köklerinde namussuzluğu sulayan hiç bir yüreğin sesini tınmam....
avans veriyorum böyle koşan tüm dudaklara,
bitiş çizgisine çarpık cümleler varamaz,
kulvarları çizilen yolların tebeşirine basacak alçaklıkta değil kalbim....
hiç bir sese kulağımı emanet etmem,telaffuzunu bilmiyorsa
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta