Gece bastığında gel duymasın hiç kimse
Yüreğine değmesin çakıl taşı
Sarmasın kokun etrafa çekmesin hiç kimse içine
Şafak uyanırken yakmasın güneş tenini
Avucuna dolmasın kan
Düşmesin yağmur saçlarına bozmasın saçının bir kaç telini
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta