Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Güzel bir aşkı anlatan eski bir Türk filmini, Güzelbir şarkıyı harmanlayarak güzelbir nostaljik şiir yaratmış ve şiirdeki sanatı ilmik ilmik işlemişsiniz.Yüreğinize sağlık Yıldırım üstadım.
''Bir ilkbahar sabahı
Güneşle uyandın mı hiç
Çılgın gibi koşarak
Kırlara uzandınmı hiç''
Dönüyor zihnimde bu plak
ne plaklar döner gönüllerde yüreğinize sağlık kutlarım efendim
Bu yareni zihnime konuk ettim
Bazen güldüm bazen ağladım
Ben hayatın anlamında kaldım GEÇMİŞ UNUTULMUYOR HAYATIN GERÇEKLERİ AMA DEDİĞİNİZ GİBİ ESKİDEN HERŞEY NE KADAR SAF ARI GÜZELDİ DEĞİL Mİ KUTLARIM YILDIRIM BEY YİNE ÇOK GÜZEL BİR ŞİİR DÖKTÜRMÜŞSÜNÜZ ESENLİKLER DİLEKLERİMLE
Tek kelime ile harika...Yüreğinize sağlık..
Geçmişin sadeliğini yaren bildim
Bu yareni zihnime konuk ettim
Bazen güldüm bazen ağladım
Ben hayatın anlamında kaldım
DOSTUMUN KALEMİNE YAKIŞIR
GÜZEL BİR ŞİİR OKUDUM
KALEMİNİ VE YÜREĞİNİ KUTLARIM DOSTUM
Geçmişe döndüğümüz zaman hatıralarımız canlanıyor, ben daha çok güzel anılarımı hatırlıyorum, belki de kötü olanları hatırlamak istemediğimden olacak. Şiriniz beni geçmişe götürdü yine ve tabi ki hayatın anlamı geçmişle bu günü bir araya getirince daha çok görünüyor. Güzel bir şiir okudum kaleminizden kutlarım emeğinizi. Saygılarımla...
Etkileyici ve okununca has alınan tarzda derinliklere götüren anlamda,kutlarım kalemi.Saygılarımla
Geçmişin sadeliğini yaren bildim
Bu yareni zihnime konuk ettim
Bazen güldüm bazen ağladım
Ben hayatın anlamında kaldım
Sanırım yaşlar ilerledikçe ya da yeninin bozulmuşluğunu gördükçe eskiyi arar olduk.Daha bir anlam doluydu yaşananlar paylaşılanlar.Ne güzel anlatmışsınız.Yüreğinize sağlık Tam puan
''Köyden gelmiş cahil kız
Konakta yaşayan delikanlı
Biraz alay biraz gözyaşı
Sonunda nikah masası''
--
Biraz da bu filmlerle uyutulduk gibi geliyor bana üstat,,tebrikler.
Gelecek bize yakınlaştıkça,biz geçmişe sarılıyoruz galiba...güzeldi,kutluyorum.
Bu şiir ile ilgili 50 tane yorum bulunmakta