Geçmişten Geleceğime Şiiri - Züleyha Aktaş

GEÇMİŞTEN GELECEĞİME

Geçmiş, bir pas gibi düştü avuçlarıma;
tutamadım.
İnsan dediğin biraz kırık,
biraz yarım hayaldi zaten.
Eski sokaklarda yankılandı adımlarım,
yüzümde yılların izi kaldı.

İnsan, kendine bile misafir bazen;
kurduğu düşlere bile yabancı.
Kalbim, sustuğu yerden konuştu bana:
“Beklemek de bir yürüyüştür.”
Ben de susmayı öğrendim,
çünkü her ses hakikat taşımaz.

İçimde büyüyen hayaller var,
kimseye açmadığım.
Ne ad koydum onlara
ne de vazgeçtim.
Bir ihtimal gibi dururlar,
bugünle yarın arasında.

Artık bir sözün ardına saklanmıyorum;
yolun kendisine yürüyorum.
Ne olursa olsun,
insan kalmayı göze alarak.
Gelecek dediğin,
cesareti olanlara açılır.

Bağırmadım sonunda,
kaderi yüksek sesle çağırmadım.
Kalbime ağır bir mühür bastım:
“Olacağı varsa olur,
yoksa da insan büyür,
incinse bile.”

Ve dönüp baktığımda anladım:
Geçmiş gitmiyor insandan,
sadece yer değiştiriyor.
Yük etmedim olanı biteni;
geçmişim arkamda değil artık,
geleceğimin içinde yürüyorum.

Ve öğrendim şunu:
İnsan ne geçmişinden kaçar
ne geleceğini zorlar.
Yol dediğin;
yükünü tanıyıp hafifleyebildiğin yer.
Ben tam oradayım şimdi:
kırılmadan yürüyen,
susarak büyüyen,
kendine doğru giden.

Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih: 19.12.2025
Saat: 14:25