Kara bir yazgıdan başladım,
Ne olur yaşanmasın dediğimiz anlatmalara!
Alttan alalı ben, sanki üşütür gibi
Parçalarını toplayarak uzamış gölgeler.
Biz rüya saydıkça; hayatta bitmez el / işleri!
Çimlerinde yansıyan güneş kadar,
Sararmış yüzleri kovalım dedim gökyüzünden!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta