Geçmiş olsun Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Bitmeyen çekip gitmelerin,
bitmeyen kıskançlıklarını da alıp götürdü.

Meğer insan,
sevdiğinin gidişlerine de alışırmış.
Önce kapı sesi eksilirmiş evden,
sonra adımlar,
sonra dönersin sandığım bütün ihtimaller…

Ben senin her gidişinde
biraz daha beklemeyi öğrendim.
Her dönüşünde de
biraz daha susmayı.

Bitmeyecek dediğim o sevdayı
sen bir sabah hiç konuşmadan topladın.
Ne bir açıklama bıraktın ardında,
ne de insanın içine su serpen
küçük bir merhamet.

Güzelce katladın her şeyi;
sözlerini, yeminlerini,
yarım kalmış bakışlarını,
“bir daha olmaz” dediğin bütün cümleleri…

Sonra hepsini
sırt çantana yerleştirdin.

Ben sandım ki
insan giderken yalnız kendini götürür.
Meğer giderken
bir evin sesini de götürürmüş,
bir kalbin yönünü de,
bir kadının kendine inandığı yerleri de…

Bu sefer bana
kırık dökük hatıralarının yanında
bir de ümitsizliği bıraktın.

Öyle bir ümitsizlik ki,
ne ağlayınca eksiliyor
ne susunca hafifliyor.
İçimde oturmuş eski bir misafir gibi;
ne kalkıp gidiyor,
ne de bana yer açıyor.

Ben seni severken
kendi içimde ne çok şeyi kaybetmişim.
Gururumu bir köşeye bırakmışım,
sesimi kısmışım,
kırıldığım yerleri bile
sana yük olmasın diye saklamışım.

Ama artık anladım;
bazı aşklar bitmez sanılır,
oysa insanın içinde
yavaş yavaş yer değiştirir.
Önce sevda olur,
sonra yara,
sonra hatıra,
en sonunda da
adı anılınca iç çekilmeyen
eski bir keder…

Sen gittin.
Kıskançlıkların da gitti.
Kavgan da, telaşın da,
beni kendine mahkûm eden
o bitmeyen fırtınan da gitti.

Bana kalan şey aşk değildi artık;
bir yorgunluktu.
Bir de kendime geç kalmışlığım.

Geçmiş olsun artık.
Bana değil yalnız,
sana da geçmiş olsun.

Çünkü sen giderken
beni değil,
seni seven son hâlimi kaybettin.

Ve ben ilk defa
ardından ağlamadan söylüyorum:

Geçmiş olsun.
Bu kez gerçekten geçmiş olsun.