en büyük suçum taparcasına sevmek
sevdikçe dahada çok sevmekti
sanki bir müptezellik durumuydu bu
saplantı haline dönüşen sevmelerim
yokluğunda aldığım nefeslerin boş olduğunu bilmek acıtıyordu kalbimi
ağlamak istiyordum aciz bir kul gibi
göz yaşlarım sel olup aksın gitsin istiyordum
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta