Ölümün coğrafyasıdır yeryüzü
Hepimizin yitik bir çocukluğu
Dilsiz, kimsesiz ve kimliksiz
Bir geçmişi var
Acılarla umudu kesintiye uğramış
Sahipsizliğine ağıtlarla isim bulmuş
Şimdi gidiyorsun, git
Bütün sabahları üşüdüğüm
Bütün gördüğüm senli günlerim, onlar da gitsin
İçimde bir şarkı
Gözümde bir ışık kalmıştı herşeye inat
Kapat gözlerimi, sevdiğim anlar da gitsin
Devamını Oku
Bütün sabahları üşüdüğüm
Bütün gördüğüm senli günlerim, onlar da gitsin
İçimde bir şarkı
Gözümde bir ışık kalmıştı herşeye inat
Kapat gözlerimi, sevdiğim anlar da gitsin




Bazen dünyanın gidişatını görünce insan en çok çocuklar için kaygılanıyor.
Ben eskiden kendime acırdım. Hani çocukluğumu yaşamadım anlamında...Yok şimdilerde acımıyorum. "Ne mutlu çocukluğum varmış" bile diyorum.
Güvendiğimiz ne çok amcalarımız , teyzelerimiz vardı. Akşam karanlığına kadar oynardık ki sokaklar güvenliydi...Okula güle oynaya giderdik, okullarımız yakındı. Yeni bir pabuç alındığında mutlu olurduk. Kendi oyuncağımızı yapmaya çalışırdık. Birimizin dizi, burnu kanasa hep birlik yardımcı olurduk.
Şimdiler de çocuk olmak istemezdim. Dünya hoyrat, acımasız ve güvensiz...
Güzeldi okumak. Yüreğine sağlık. Selamlar.
Size katılmamak ne mümkün öğretmenim.
Küçük kızım baba beni dünyaya getirmeden fikrimi neden sormadın dediğini unutamıyorum.
Cevap veremedim. Bugünün çocukları mutlu değil.
Çok teşekkür ederim derin saygılar sunuyorum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta