Geçip Giden Gölge Şiiri - Ahmet Hani

Yol,
yaşlı bir yılan gibi
dağın öğle uykusuna
sıkıca sarılmıştı.
Akşamüstü,
özlem kokan bir rüzgâr esiyordu.
O, usulca, neredeyse görünmez
yola koyuldu;
öyle sessizdi ki
hiçbir anı
uykudan uyanmasın.
Gölgesi,
sıcak toprağın üzerinde
kayarak ilerliyordu.
Rüzgâr,
kırık dallara
ağıt okuyordu.
Güneş,
dağın en son eşiğine dokunduğunda,
o
yolun son kıvrımından
geçip gitti.
Sanki eski bir albümdeki yüz
zamanın soluk çerçevesinden
yavaş yavaş kayboluyordu.
Bazen gidişler
ne sondur,
ne başlangıç;
sadece insanın
bitmeyen özleminin
sonsuz devamıdır.