Güneşten el çektim buz tuttu perde
Yalnızlık hükmeder olduğum yerde
Savrulur rüzgarda dünkü her umut
Ruhumu kuşattı bir kara bulut
Zaman bir boşluktur durmadan akar
Maziye bakınca canımı yakar
Ne bir liman kalmış ne beklenen yar
Gönlün menzilinde sadece ah var
Kimseye bir sitem söylemez dilim
Kırıldı kalemim büküldü belim
Geriye ne ateş ne duman kaldı
Hayat denen masal rengimi çaldı
Bir mizan kurmadım nefsi halimle
Gidip te gelmeyen son menzilimle
Dindirdim içimde kopan tufanı
Yıkıldı ömrümün fani kervanı
Vefasız dünyaya sırtımı döndüm
Kendi ateşimde kavruldum söndüm
Unutulur elbet o eski günler
Sükutun bağrında can verir ilker
Kayıt Tarihi : 28.2.2026 08:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!