Işığı bol geceler var
ama karanlığı eksik.
Camlar parlıyor, sokaklar bağırıyor,
gökyüzü susuyor.
Bir yıldız düşecek yer bulamıyor kendine.
Parlaklık bazen
bir örtüdür.
Üzerine çekilir hayatın,
çürümesini saklar.
Göz kamaşır, kalp tökezler,
hiçbir şey görünmez.
Ben karanlığı savunuyorum,
korkunun işe yarar halini.
Işığın çekildiği yerde
insan kendine çarpıyor.
Yıldız dediğin
ancak gece ciddiyse parlar.
O yüzden
Elime ışık tutuşturma.
Biraz sönsün dünya.
Gökyüzü kendine gelsin,
ben de.
Kayıt Tarihi : 6.2.2026 17:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!