Zor tuttum kendimi ama ağlamadım.
Yaşadıklarımı anlatmak için geceyi bekledim.
Hava kararmaya yakın başlıyor ahlarım.
Fırtınayı koparmak için geceyi bekledim.
İnsanları güldürüp de gülmeyen benim.
Bir sözünde nice anlamlar çıkaran benim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta