Geceye uluyan sevda Şiiri - Gece Gözlüm

​Bir martının kanadında gel sevdiğim,
Bir serçenin gözyaşından tanıdım seni.
Rüzgâr adını fısıldadı geceme;
Suskunluğumda çoğaldın, içime sığmadın.
​Bir şehir yıkıldı ardından,
Ben o enkazın altında sevdim seni.
Gözlerin bir akşamüstüydü;
Güneş batarken bile vazgeçmeyen bir umut...
​Adını andıkça kalbim yumuşadı,
En sert yalnızlığım sende çözüldü.
Bir adımınla bahar dalları yeşerdi içimde;
Dokunmadan sevdin beni...
Öyle derin, öyle gerçek ki;
Yokluğun bile kalbime yakıştı.
​Sever misin bu yaralı kurdu?
İçimde uluyan, ama sana gelince uslanan...
Geceye diş geçiremeyen o mağrur yalnızlığım,
Adını duyunca diz çöktü önünde.
​Ben seni,
Olmayacak bir duanın avuçlarında diledim;
Gecikmiş bir mucize gibi bekledim.
Ve bil ki sevdiğim;
Ben seni geçici bir hevesle değil,
Geceye uluyan bir kurt sadakatiyle sevdim.
Susarak...
Ama sonuna kadar.