bıyıkaltı gülüyorum
uykumu heder eden geceye
kaçınılmaz sona mahkum kara hergeleye
beni kolay lokma görmüş kendince
bilmez ki en zorlu gecenin şafaktan ötesi yok
gözlerimin önüne hüznüyle ördüğü
dağ gibi hayalet kuleler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta