Bir kayanın başında duruyor
Hayattan bıkmış bir şekilde ve yalnız bir insan
Sonsuz düşüncelerin içinde dolunaya bakıyor
Ay'da açan çiçeklere bakıyor yakamoza bakıyor
İçindeki güneşini doğmasını bekliyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sonsuz ve sabahi gelmeyen geceler...derinligine dizilmis inciler..toplamasi imkansiz..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta