Geceye Şiiri - Mira Nur Yılmaz

Onu ilk fark ettiğinde konuşmamıştı. Zaten bazı insanlar konuşarak değil, bakarak girer hayatına. Gözlerinde öyle bir ışık vardı ki, anlatılacak gibi değildi; yazıya sığmaz, şarkıya tutunmazdı. Sanki kelimeler ona yaklaşınca anlamını kaybediyordu. Aşık olan hep susardı. Çünkü ne söylese eksik kalacağını bilirdi. Bir bakış, bin cümleden ağırdı. Bir gülüşü vardı; insanı mutlu etmek için değil, içini sızlatmak için yaratılmış gibiydi. Gülerken bile bir şeyleri kaybettiğini hissederdin. Yanına yaklaştığında, en güzel çiçekler bile utanırdı. Teninin kokusu rüzgâra karışınca, dallarından yapraklar kopardı; kimse nedenini bilmezdi ama doğa da etkilenirdi ondan. Aşığın ağzından bir türkü dökülürdü bazen, farkında olmadan. Ne tam bir sevinçti o, ne de düpedüz bir hüzün. Akşam olunca sazın teli gibi titrerdi her şey. Ağaçlar, rüzgâr, hatta zaman. Gözlerinin karası çöktüğünde gece erken gelirdi şehre. Lambalar yanar ama karanlık dağılmazdı; çünkü asıl karanlık onun bakışlarında saklıydı. Ve sonunda, acı konuşurdu. Söylenemeyenler bir şiire dönüşürdü; noktasız, virgülsüz. Çünkü bazı duygular durak kabul etmez. O da bilirdi: Her şey anlatılsa bile, asıl olan hep söylenmeden kalırdı