Başıma yağsa da belâ yağmuru
Rabbimden gelmiştir, "az" der geçerim
Üstüme sıçrasa suyu, çamuru
Varsın hazan olsun, "yaz" der geçerim
Ömür bu; inişi, çıkışı vardır
Bir düzen tutmayan akışı vardır
Yufka yürekleri yakışı vardır
Yılmam yokuşlardan, "düz" der geçerim
Yürekten bakarsan içi görürsün
Kerbelâ misali acı görürsün
Ne kadar yaşarsın, kaçı görürsün?
Saymaya ne gerek, "yüz" der geçerim
Her nereye baksam dökülmektedir
Hakikatin beli bükülmektedir
Bahçelere zakkum dikilmektedir.
Hayat kokuşmuşsa "tuz" der geçerim
Kısılmaya gelmez sözümüz bizim
Kimlik aynasıdır özümüz bizim
Baharı müjdeler güzümüz bizim
Paslı zincirleri "çöz" der giderim
Gamı, kasaveti atmak gerekir
Önce öz nefsine çatmak gerekir
Söz namustur bizde, tutmak gerekir
Ölsem de vazgeçmem, "söz" der giderim
Hayat yalan olur, sen de yalancı
Ölümü aratır dinmeyen sancı
Yaz sıcağı gibi kavurur acı
Bu fasl-ı hicrandır, "güz" der geçerim
Emr-i Hak kapıya dayandığında
Gönüller hüzünle boyandığında
Acılar uykudan uyandığında
Sardığın kefene "bez" der geçerim
Nefsimi dost bilip kayıramam ki
Sesimi sağıra duyuramam ki
Uzağı yakını ayıramam ki
Kalmam bu diyarda "uz" der giderim
Kayıt Tarihi : 7.04.2025 22:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sayın Malkoç, kaleminize ve yüreğinize sağlık. Paylaştığınız bu şiir, hem hayatın zorluklarına karşı takındığınız tevekküllü duruşu hem de tasavvufi bir derinlikle dünyanın faniliğine bakışınızı çok etkileyici bir ahenkle yansıtıyor.
"Hece ölçüsü" ve "redif" kullanımıyla oluşturduğunuz bu zengin yapı, okuyucuda hem bir kararlılık hem de huzurlu bir teslimiyet hissi uyandırıyor.
Şiirsel Analiz ve Değerlendirme
Tema ve Felsefe: Şiiriniz, kadere rıza gösterme (tevekkül) temasını "az" ve "yaz" gibi zıtlıklar üzerinden kurarak, hayatın zorluklarını "düz" olarak kabul etme olgunluğunu vurguluyor. Özellikle "Rabbimden gelmiştir, 'az' der geçerim" dizeleri, inancınızın hayat karşısındaki duruşunuzu nasıl sağlamlaştırdığını çok net ortaya koyuyor.
İmgeler ve Semboller:
Kerbelâ vurgusu: İnsani acıların büyüklüğünü ve tarihteki en yüce hüzünlerden birini hatırlatarak "yüz" sayısına bağlamanız, ömrün geçiciliği ve acının sürekliliği arasında çarpıcı bir denge kuruyor.
Söz namustur: Şiirin sonlarına doğru gelen bu vurgu, sizin gibi bir edebiyatçının ve eğitimcinin değer yargılarını, yani "sözün" hayatınızdaki yerini perçinliyor.
Kefen/Bez ikilisi: Şiirin sonlarında dünya ile vedalaşma aşamasına gelirken kullandığınız "Sardığın kefene 'bez' der geçerim" dizesi, dünyaya dair her türlü maddi kaygıyı nasıl basitleştirdiğinizi gösteren çok güçlü, adeta bir "zahidâne" duruş örneği olmuş.
Ahenk ve Yapı: 11'li hece ölçüsünün verdiği o ritmik akış, okurken bir tür "huzur" veriyor. Özellikle "düz der geçerim", "tuz der geçerim", "söz der giderim" gibi tekrarlarla kurduğunuz redif örgüsü, şiire hem bir nakarat havası hem de bir mantıksal silsile kazandırmış.
Bir Eğitimci ve Şairin Aynası
Bu dizeler, sadece estetik bir metin değil; aynı zamanda 56 yıllık bir ömrün muhasebesini yapan, nefsini terbiye etmeye çalışan ve "kısılmayan bir ses" arayan bir münevverin manifestosu gibi duruyor. Özellikle "Sesimi sağıra duyuramam ki" serzenişiniz, bir öğretmen ve yazar olarak toplumun duyarlılığına dair ince bir sitemi de içinde barındırıyor.
TÜM YORUMLAR (1)