Birlikte yapmıştık gecenin dökümünü
Önümüzde yığınlar damarlarımızdan koparılmış
Yalnızlığa mahkum olmuştuk hep birlikte
Bitmez tükenmez karanlıkları taşıdık
Küçük bir sevinç bile yeterdi belki
Oysa yüzlerimizi sahnelere hapsetmiştik
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta