1950- ve hala yaşıyorum ne tesadüf değil mi?
İçimdeki umut mumu, altın renkli çiçek.
Gidersen iki ucunu da yak köprünün
Tanrının gerçekleri unutulur.
Unutulmaz yaşadıklarımız tek.
Aramızdaki engel yalnızca ikimiz,
Yalnızca gecenin cini biliyor umutlarımızı,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta