Güneş tepeyi aştığında başlar aşkın büyüsü;
Güneşle birlikte yavaş yavaş aksar hayat,
Aydınlık benliğini yitirir masum bir şekilde,
Yerini zalim karanlıklara bırakır.
Sonra, yıldızlar çıkar gülümseyerek, tek tek.
Karanlığa rest çekerler ahenkleriyle,
Yeter ki bulutlar kapatmasın parlaklığını.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta