Usul usul yaklaşırken bitmeyen geceler,
Akşamın kızıl karanlığına gömerim ümitlerimi.
Gelen gecelerde gizlenen korkudur içimdeki;
Alır götürür varımı, yoğumu, herşeyimi...
Gecelerimdir;
Zifir karanlığın koynunda ki şeytan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




etkileyici...ve güzel bir şiir..tebriklerimle sn tamer...
Mükemmel bir şiir.. Tebrikler..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta