Gecelere Sarılıp Uyurum

Sokak lambaları dert ortağım,
kaldırımlar sessiz yoldaşım olmuş.
Kime “canım” dediysem,
o can bende koca bir yara açmış.

Cebimde bir avuç hüzün,
içimde yankılanan kırık cümleler.
Yıkılmışım bir köşe başında,
geçmiyor içimdeki o kara demler.

Adresini şaşırmış bir yolcuyum,
çıkmaz sokaklarda kendimi ararım.
Dağılmışım parça parça,
artık her gün bir başka ağlarım.

Gecelere sarılıp uyurum,
sessizce akar gözyaşım,
kimseler duymaz feryadımı.

Gecelere sarılıp uyurum,
karanlık örter üstümü,
siliyorum maziden her bir adımı.

Gecelere sarılıp uyurum,
yalnızlığın buz gibi kucağında,
kaybolan bir gölge misali.

Aynadaki hayalim bile yabancı,
bakamıyorum artık yüzüme.
Dost bildiklerim çekip gitmiş,
bir bir perde inmiş gözüme.

Merhamet kaybolmuş bu sokaklarda,
her gülüşün ardı bir tuzak.
Mutluluk benden çok uzak,
sanki Kaf Dağı’nın ardında yasak.

Yorulmuşum hayatın sillesini yemekten,
kalmadı dizimde derman.
Bu yıkık dökük ömrüme,
sanki çoktan yazılmış kara bir ferman.

Gecelere sarılıp uyurum,
anlatırım duvarlara,
içimde sönmek bilmeyen o sancıyı.

Gecelere sarılıp uyurum,
alın yazıma susarım,
geride kalır tanımadığım yüzler.

Gecelere sarılıp uyurum,
sahipsiz bir hatıra gibi,
sessiz ve yapayalnız.

Artık ne bahar beklerim,
ne de güneşin doğmasını isterim.
Kendi karanlığımda boğulmuşum,
bitti artık tüm dileklerim.

Ekmek gibi bölüştüm acıyı,
su gibi içtim her gün kederi.
Böyleymiş meğer bu yalan dünyanın,
bitmek bilmez o ağır bedeli.

Kapatın tüm ışıkları,
dünya artık sadece zifiri bir kuyu.
Ruhum çoktan teslim olmuş,
dinlenmek istiyor her şeyden.

Gecelere sarılıp uyurum,
saklarım kendimi dünyadan,
sanki hiç yaşamamış gibi.

Gecelere sarılıp uyurum,
dindirmeye çalışırım sızımı,
kanayan derin bir yara gibi.

Gecelere sarılıp uyurum,
her şeyden uzak olmaya hasret,
solgun ve dertli bir yaprak gibi.