Vucudumu dağladı kavurdu kıllarım
Dazlan dikeni sürmüş cesine her yanım
Sana değil, Sensiz geceleredir kahrım
Öfkem gibi, fos,fos Kabardı her yanım.
Kırk metre karelik bürom kırk santim oldu
Tek tek söndü ışık Zifiri karanlık boğdu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta