Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bir garip olurum akşam saatlerinde
Gözlerin gelir gözlerime
Bir keman sesi taaa uzaklardan
Hasreti dolamış tellerine….
Çok etkili dizelerdi. Kutlarım. Yüreğinize sağlık Nesrin hanım. Selamlar
Tsunamiler gibi gece karanlığı değildir bizi ezen, sevgiliye duyduğumuz özlemimizdir bizleri üzen. Dağların uğultusu, derelerin şırıltısı, böceklerin ötüşü vb. duyduğumuz her ses, armoni orketrası olur yangılı yüreklerimize. Kendimizi yaşarız o anda, sevdiklerimizle bütünleşerek. Arı, duru ve duygulu bir dille içselliğini paylaşan şairimizi kutlar, başarılar dilerim. Saygılarımla.
usul usul el sallarken güneş
bir parça sen sürüp ruhuma
eriyen mum alevine hapsedip gözlerini
solurken
sımsıkı sar yüreğimi
ısıt üşüyen düşlerimi ey yar......
sıcacık satırlar..özlem kokusu ılık ılık dizelerde...özleyen kalemin yüreğine..saygıyla...tebrikler......nefisti... :=)
Duyumsamalarla dolu dolu bir özlemin;bir arayışın dizelere sindiğini söylemek olası.
En tekin olmayan an'lardandır gece.İnsan tek'inin bir başına olduğunu bildirmesi bakımından da öteki zamanlardan ayrıktır gece.
Şiire salt harfleri değil,onların imlediği duyguları da dizer kalem.Gecede yüreğe vuran dalgalar ne ise,abartısızca yazar.
Yazılanlarla gönül avunur saltça.Okura ise okuduklarından keyif almak...
Kutluyorum bu hüzne batırılmış sözcüklerle yoğunlaşan duyguların şiirini/Şair'ini.
Erdemle.
Yüreğinize sağlık duygularınız sıcak bir meltem gibi esip insanın ruhunu okşayan güzel duygu ve anlam yüklü mısralarınız için sizi yürekten kutlarım gönül kaleminiz hiç susmasın nehir olup çağlasın ilham periniz daim olsun tebrikler saygı ve sevgilerimle. +..+
bir garip olurum akşam saatlerinde
adım ne vakittir alaca
akrepler taşınıyor şiirlerime yelkovan gülüşlerinden
diyorum ki acaba dön desem döner misin
sensiz gidişlerinden
sen de hisseder misin bilemem
bizi düştüğümüz yerden
yalnızlığımızı öpüşen beton şehirlerden
ya da anlama işte beni yine söyleyemediklerimden
yürek kalem sesin daimolsun sevgi saygılar tam puan antolojimde harika bir şiir olmuş yüregin çaglasın emi
Bir garip olurum akşam saatlerinde
Tenime değer gibi tenin, esiyor rüzgâr
Yorgun gözlerim ağır ağır kapanır boşluğa
Bıkkın yürek beklemekten, hadi köşeden çıkıver….
Akşam saatleri günün bitimidir ya, bir şeylerin bitmesi hep hüzün verir insana...Bu özdeşleştirme çok yakışmış.Duygu yüklü bir özlem şiiri. Kutlarım tam puanımla dost.
Güçlü kaleminizi kutluyorum sayın Asena. Severek okudum bu güzel şiirinizi de. Listeme alırken saygı ve selamlarımı bıraktım sayfanıza.
Geceler o hiç olmasın denilen..Ama ben severim geceleri, kendimle başbaşayım çünki..
Kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 57 tane yorum bulunmakta