Geceler sırdaşım, sokaklarda loş lambaların cümbüşü.
Her adımda uzadıkça uzayan gölgem, sonra kaybolan.
Hayallerime karışmaz mı, bir cocuğun mahsum gülüşü.
Düşlerim miydi yoksa, soğuk rüzgarlarla meçhule savrulan.
Pencereme iniltiler musallat, dertli bir musiki mırıldanır.
Nağmeler maziden gözyaşlarımı taşıyor yarınlarıma.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta