Geceler karabasan aydınlığım hükümsüz,
Dönüşü yok geriye postu bir kez serdi mi?
Bilmez idim bu kadar mutluluğu çekimsiz,
Başımın gölgesinde yoğurmuşum derdimi.
Öyle derin bir yara kanadıkça kanarım,
Çilesinde kavrulduk bir içimlik hayatın.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta