Yıkık caminin avlusunda
Dilimde affına sığınan kelimeler fısıldadım
Kalbimde bir avcı bıçağı
Zararsızca kıvrılmışım
Bir adam deşiyordu içimi sevgilim
Ellerini uzatmadın
Düşmüştüm
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta