Her gün aynı şeyleri yapar olmuştu
Saymayı unuttuğu zamanlar da
Bir fincan kahvesini alıp oturur sadık penceresine
Grinin raksını izler tüten dumanında sigaranın
Kızıl havalar elveda derken günün telaşına
Kuşlar ufka gömülürdü iri kahve gözlerinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
