Ürperirim manidar durgun gözlerden
Daldıkça çırpınan yorgun ellerden
Vuslatı olmayan aşkın derdinden
Ter kana bulanmış efkâr geceden
Ay tutulur siyahı gamlara mekân
Sağanaktır ardından gözlerden akan
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta