Gece Yarısı Uyanan Ses

I

Gece yarısı uyandım bir ses vardı
Ses değil yaralı bir nefes vardı
Karanlıkta parlayan bir ten vardı
Ten değil, yandığım bir ateş vardı

Nihal dedim, adın düştü dilime
Adın değil, nakış nakış ilime
İşlendiğin günden beri gönlüme
Ben değil, yürüdüğüm bir gölgeyim

II

Varlık denizinde bir damla idim
Seni görünce ben beni unuttum
Yokluk kadehinden aşkı yudumladım
Kan değil, içtiğim ateş kuruttum

Gözlerin bir vahiy, bir nüzul sanki
Bakışın kaldırır beni arşa dek
Dudakların iki satırlık ayet
Okudukça artar ilmim, bilgim, fehmim

III

Tenin bir mushaf ki yazısı gizli
Her harfi ayrı bir sırrı fısıldar
Göğsünde gizlenen o iki elma
İlmin bittiği yerde başlar idrak

Ellerim titrerken eteklerinde
Zaman durur, mekân erir, yok olur
Bir varmış bir yokmuş arasında ben
Senin teninle dirilirim her akşam

IV

Nihal, bir gül gibi açılır mısın?
Sabah yeli gibi saçılır mısın?
Gece sularında yıkanır mısın?
Çıplak ve mahzun ve mağrur...

Tenin tenime değdiği o an
Varlık yeniden yazılır Levh-i Mahfuz'a
İki can bir bedende erirken
Yokluk bile varlığa dönüşür

V

Dedim: Bu nasıl bir aşk, nasıl bir hâl?
Dedi: Aynada kendini seyretmek misali
Dedim: Peki ya yanan kim, yandıran kim?
Dedi: Ateş ile mumun kıssası

Ben anlamadım sözün manasını
Gördüm ki söz değil, mana arıyor
Dudakları kıpırdadı sessizce:
"Aşk dediğin, ölümden beter bir yol"

VI

Varlık ağacının dalıyım derim
Köklerim yerin dibinde, başım gökte
Meyvem sensin Nihal, dermeye kıyamam
Koparmak için ölmek gerek belki

Belki de ölüm bu aşkın adıdır
İki canın bir bedende erimesi
Yok oluş değil, var oluşun ta kendisi
Fenafillah'tan da öte bir hâl

VII

Dudağında şarap, gözünde süzgün
Beni benden alan bir buse özlemi
Beklerim geceyi, beklerim gündüz
Tenin tenime değdiği demleri

Nihal dedim, uzanırken karanlık
Ellerin değdi bana bir anda
Tenin değil, ateşin kıvılcımıydı
Yandım kül oldum o an

VIII

Seslendim: "Ey Nihal, bu nasıl sır ki
İkrar veren ikrarından cayar mı?
Bir gece vuslat için bin gece ağlayan
Vuslata erince ölümü boylar mı?"

Dedi: "Aşk dediğin bir mumya benzer
Yanan bilir, yanmayan ne bilsin?
Herkes görür de herkes göremez
Gören göz değil, yanan yürektir"

IX

Şimdi anlıyorum Nihal neymiş
Aynada kendini görmek değil
Aynanın ta kendisi olmakmış
Sevenle sevilen tek bedende erirken
Yokluk bile varlığa dönüşürmüş

Nihal, seni sevmek ne demek bilir misin?
Kendini kaybetmek, kendini bulmak
Bir damlayken okyanusa karışmak
Okyanus olup yeniden yağmak...

X

Nihal, adın geceye yazıldı
Yıldızlar dizildi iki satır altına
Melekler okudu, cinler dinledi
İnsan anlamadı bu şiirin manasını

Belki de anlamak değil, yaşamak gerek
Belki de yaşamak değil, yanmak gerek
Belki de yanmak değil, kül olmak gerek
Kül olup savrulmak Nihal'in nefesinde...