Gece Ve Hatıralar Şiiri - Sinan Bayram

Gece uzun,
ben daha uzun bir yalnızlıktayım.
Duvarlara yaslanan gölgem
benden önce yoruluyor,
ışık bile kalmak istemiyor bu odada.

Saat, aynı anı tekrar ediyor,
akrep geçmişe saplanmış,
yelkovan kaçmayı unutmuş.
Zaman dediğin,
içimde ağır bir hatıra artık.

Pencere açık ama hava girmiyor,
şehir uzaktan bir iç çekiş gibi.
İnsanlar geçiyor sokaktan,
kimse kimseye değmeden,
ben de kendime.

Bir ad var,
söylenince dağılan,
söylenmeyince büyüyen.
Kalbimde pas tutmuş bir anahtar
hangi kapıyı açar, bilmiyorum.

Hatıralar yavaş yürür,
özlem aksayarak.
Bazı gülüşler çok erken gömülür,
bazı vedalar
hiç ölmez.

Yağmur başlar,
sanki gökyüzü de
anlamış gibi beni.
Camdan süzülen her damla
bir ihtimali siliyor.

Ben kendimi
eksik cümleler gibi hissediyorum,
tamamlanmaktan korkan.
Ne söylesem yarım,
ne sussam fazla.

Ve gece…
gece her şeyi hatırlatır:
Olmamış ihtimalleri,
yarım kalmış dokunuşları,
geç kalınmış “keşke”leri.

Sabah gelir elbet,
ama içimde bir şey uyanmaz.
Gün ışığı sadece
karanlığın yerini değiştirir.
Ben hâlâ aynı yerde,
aynı boşluğun kıyısında
kendimi beklerim.

Sinan Bayram