Umut besler Torosların serin yaylaları
Bir sevdanın kurbanı oldu bütün zamanlar
Umuda kurşun sıkıldı vakitsiz
Arife, tarifin sorulduğu zamana kaldı hesabımız
Ay vakitsiz gülümser
Gece kucak açmıştır Mehdi’ye
Bu aşk ütopya olmaktan çıkmıştır artık
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta