Yorgun bir usla, üşengeç parmaklarım
Ve dolambaçlı bir arayışın
Sonuç vermez yasını tutmaya
Her gece hazır diğer azalarım
Hepsi bir olup tutacak yine gece nöbetini
Bir boşlukta gidip gelen sarkaç
Sonunda üstümü çizecek galiba
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta