kelimeler annesiydi!
önce yaşamayı öğretmişti ona,
sonra haykırmayı hümanist duyguları,
sonrada şiirler yazmayı...
kelimeleri vardi!
ve kelimeler hayat ağacıydı...
Çileyi koklayıp gül niyetine
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime
Devamını Oku
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta