Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
narlı dere 2 tabur4ün neferiydim istikam bölüğünde sayende şiirinle yad etdim o günleri şiirlerinin devamı dileğiyle röket atarda nöbetimiz olurdu ve gece domuzlar yaklaşırdı nöbet yerimize onların varlığı homurtuları bile arkadaş olmuşdur bizimle
ne günlerdi tşk
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta