Kan damlıyor, elinde hüzünlerden mürekkep bir kalem
Kalbinde bir çağlayan, içini dağlayan
Sevgisizliği kadar büyük içindeki alem
Sessizliği sağlayan, hayallerini bağlayan
Oradan oraya koşturan çocuklar var içinde
Oradan oraya savrulan niyetler de var
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta