Gece Beyazı...kıymetlim Şiiri - Tuba Toprak

KIYMETLİM...GECE BEYAZI

Sen geldiğinde çiçeklere soyunurdu ağaçlar
Sevişken dallar meyveye dururdu
Fırtınaya aşık dalgalar gibiydi yüreğim
Kitabın içine kuru güller koyardın
Kaldığın yeri tekrar tekrar okurdum
Sonra bir kahve yapardım gözlerinin renginde
Sırf gözlerinin rengi diye severdim kahveyi
Bazen bir sessizlik tüm şiirleri kurşuna dizerdi
Özlemek hangi mevsimin tekrarıydı
Yüreğimin dört mevsimi de aynı
Yara yârdansa kim sarsın yarayı
Saçlarına değip gelen rüzgarları kokladım
Gönlüm bu diyarlardan çok ötede kıymetlim
Oralarda hep hırpalanır sevenler
Saçlarında kayıp ülke kırağıları
Hangi kıştan kalmış belli değil
Vurulur hergün bir ceylan kalbinden
İkindi gölgeleri düşer yorgun yağmurlara
İzler kalır ardından
Bu yürek de iz'ler kalır kıymetlim
Farzet ki yaşananlar bir masaldı
İnandık körü körüne sorgulamadan
Unutursun çabuk geçer acısı
Korkma bak kış, günler kısaldı
Günler kısaldı kıymetlim

İçimin sen dolu karanlığına tezat
Geceye beyaz giydirdi kar taneleri
Ve ben son defa gözyaşlarımı
Hasretinle tanıştırdım
Önce yanağıma sonra kalbime süzüldü
Acı bir hicret başladı yokluğuna
Zincire vurduğum sabrımın kilidi sonsuzakta
Gassalı oldum senli duygularımın
Gözyaşımla yıkadım titreyerek
Ne yaşayan bendim ne de ölen sen
Sadece seni düşlerime gömdüm istemeyerek
Dua ırmakları akıyor kenarı göçük hayallerimden
Ne oldu dersen yokluğun kıyamet derim kıymetlim
Keskin söz nişancıları şimdi mısralarım
Gez sen, göz sen, arpacık sen
Sanki yazmasam dilde isyan var
Bak yine yoruldum kıymetlim
Senli bir şarkıyla dinleneyim
Ne diyordu
"Bir kızıl goncaya benzer dudağın
Açılan tek gülüsün sen bu bağın"

28.01.2025
Tuba Toprak