En çok gecenin koynuna sığınan ben
Nasıl oldu da,
Bu kadar ayrı kaldım, bilmem.
Ama..
Gece beni affetsin
Korktum ondan bir vakit...
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Çok sevdiğim bir söz geldi şimdi aklıma.
“Yalnız ölüler dönmez! ”
Dönmüyorsa ölüler,
Öldüğündendir.
Ama ben,
Hala diriyim.
Çok iyi tebrikler
ali niyazi gül keyif alamadı çünki beyni bilinmeyenli denklemelere çalışmıyor sanırım.. neresinin karışık olduğunu yazsa bende keyif almaktan vazgeçerdim.. ali senin için bir şiir yazdım 2x2=4 :))) nasıl ama.. iyi değil mi??
Affetmek büyüklüktendir
Yakışır şanına senin.
Bak gece!
Döndüm işte.
Atıyor kalbim eskisi kadar.
Hatta bir tutam daha fütursuzca.
Yine al beni koynuna.
karışıktı, konu dağılmış geldi keyif alamadım açıkçası...
En çok gecenin koynuna sığınan ben
Nasıl oldu da,
Bu kadar ayrı kaldım, bilmem.
Ama..
Gece beni affetsin
Korktum ondan bir vakit...
gündüzler gibi gecelerde yaşammak içindir.
yüreğine sağlık.
Esenlikler dilerim.
Sevgi ve saygılarımla.
bir tam puanda benden
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta