Bir çığlık; tıpkı paslı çanlar gibi...
Ona sus diye inliyor gece
Sanki, beni duyup anlar gibi,
Kucağına alıp dinliyor gece.
Hep aynı saatte onunla dağlara eserim
O benim Şirin’im, o benim yarim,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta