Gecede karanlığı görür insan, kendi karanlığına eş
Kendi içine bakabildiği ölçüde bakar gecenin de içine,
Göremeyince göz, ürperir gönül, kaçmak ister
Yeryüzüne çöken hüznün, çığlığın örtüsüdür karası gecenin
Örtüp üzerini saklamak ister kaybolmuş ruhların içindeki boşluğu
O boşluk ki kimi zaman bir sessiz çığlık kimi zaman patlayan volkan
Örtsende saklasanda orda, yüreğinin derinliklerinde
Yüreğine bakma cesaretini gösterdiğinde
Karanlığın içinde gizlenmiş mavinin sırrına erer gözlerin
Korkunun yerini alır merak
Sonsuz Olanı merakla birlikte kendi varoluşunu ve bu koskoca evrendeki yerini düşler
Bir zerre olsa da evrende, eşref-i mahlukat iltifatını hatırlayıp gülümser
İşte o zaman gecenin karanlığı, mavinin yaldızlarıyla boyanır
23 Mayıs 2024
Elif Ece DoganKayıt Tarihi : 15.2.2026 19:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!