Gece Şiiri - Basri Erdoğan

Gece… elimde sigara, dumanı göğe doğru bir niyaz,
Yanımda demli çay, içimde kıvam tutmuş biraz.
Önümde beyaz bir yaprak; kader gibi suskun,
Mürekkebim çoktan sana dönmüş, yoluna vurgun.
“Yaz” dedi gönlüm… “öldüm” dedim, ört kefenimi,
Bu ne ateş ki diri tutar yine de bedenimi.
Kalem karardıkça gece, gece derinleştikçe sır,
Anladım: Ölmeden evvel ölmekmiş asıl kabir.
Harfler secde eder ismine, satırlar hu çeker,
Her nokta bir derviş olur, eşiğinde diz çöker.
Ben sustum sandım kendimi, meğer kelâm sen imişsin,
Yazdığım ben değilmişim… yazdıran sen imişsin.
Duman yükselir, faniliğim göğe savrulur,
Bir yudum çayda dünya erir, zaman kavrulur.
Ne ben kalırım ortada, ne de gece dediğim,
Bir tek sen görünürsün, sana yürür dediğim.
Kefen sandığım beyazlık, meğer rahmet örtüsü,
Her çizgide açılır kalbimin gül sürüsü.
Karala dedikçe kalem, günahım dökülürmüş,
Aşkın mürekkep olunca kul kendini bulurmuş.
Ey sevgili, ey görünmez ama cana en yakın,
Beni benden söküp alan, yine bana bırakan.
Bu yazı bitmez, bilirim; bitse ben tükenirim,
Adını andığım yerde yeniden dirilirim.
Gece şahidim olsun, çay, duman ve bu kalem,
Ben sana yazılalı çok oldu… sen beni dile hem.
Ölüm dedim, aşk güldü; “daha yolun var” dedi,
Kul yazdıkça anladı: yazılan hep Yar idi.